francuska2

Francuska neokolonizacija u 21. stoljeću (šokantno!)

Piše: Samir Peco

Nedavni nemili događaji u Francuskoj, koji su nastali kao posljedica crtanja karikatura našeg voljenog Poslanika, izazvali su lavinu reakcija diljem svijeta i tom prilikom na vidjelo su izašle činjenice koje su dosad bile nepoznate široj javnosti. Neke od tih činjenica otkrivaju surovu politiku Francuske na globalnom nivou, a posebno u odnosu prema Afričkom kontinentu, o čemu će više riječi biti u nastavku teksta.
Da li ste znali da dosta afričkih zemalja i dan-danas plaća kolonijalni porez Francuskoj, iako su “nezavisne zemlje”?
Kada je Sékou Touré odlučio da Gvineja 1958. godine izađe iz francuskog kolonijalnog carstva i opredijeli se za nezavisnost, francuska kolonijalna elita u Parizu bila je toliko bijesna da je, u historijskom činu bijesa francuske uprave u Gvineji, uništila je sve što je u Gvineji predstavljalo ono što su zvali “koristi od francuske kolonizacije”.
Tri hiljade Francuza napustilo je zemlju, odnoseći svu svoju imovinu i uništavajući sve ono što ne može biti premješteno: škole, vrtiće, zgrade javne uprave. Uništeni su automobili, knjige, institut za istraživanje medicinskih instrumenata, traktori su slomljeni i sabotirani, konji i krave u farmama su ubijeni, a hrana u skladištima spaljena ili otrovana.
Cilj ovog divljanja bio je da se jasno pošalje poruka drugim kolonijama da će izlazak iz francuskog kolonijalnog carstva imati velike posljedice.
Strah se nakon toga proširio među afričkom elitom i niko nije našao hrabrosti da uradi nešto nakon Sékoua Touréa.
Sylvanus Olympio, predsjednik Togoa, iznašao je kompromisno rješenje sa Francuskom. Naime, kako on nije želio da njegova zemlja i dalje bude pod francuskom vlašću, odbio je da potpiše nastavak kolonizacijskog pakta koji je De Gaulle predložio, ali se složio da plati godišnji dug Francuskoj na tzv. koristi koje je Togo dobio od francuske kolonizacije.
To je bio jedini uvjet za Francuze da ne unište cijelu zemlju prije odlaska. Međutim, iznos koji je procijenila Francuska bio je toliko velik da je naknada tzv. kolonijalnog duga iznosila blizu 40% državnog budžeta Togoa u 1963. godini.
Finansijska situacija novog nezavisnog Togoa bila je vrlo nestabilna, pa se postavilo pitanje kako izaći iz te situacije. Olympio je odlučio ukinuti francuski kolonijalni novac FCFA (franka za francuske afričke kolonije) i izdati Togou svoju valutu.
13. januara 1963. godine, tri dana nakon što je počeo štampati svoju valutu, odred nepismenih vojnika, uz podršku Francuske, ubio je prvi put izabranog predsjednika nove nezavisne Afrike. Olympia je ubio bivši francuski strani legionar i general francuske vojske po imenu Etienne Gnassingbé koji je, navodno, dobio nagradu od 612 $ iz lokalne francuske ambasade za “hitan” posao.
Olympio je imao san da izgradi nezavisnu, samoodrživu i samostalnu državu. Ali, Francuzima se nije sviđala ta ideja.
30. juna 1962. godine, Modiba Keita, prvi predsjednik Republike Mali, odlučio je da se u ovoj zemlji više ne koristi francuska kolonijalna valuta FCFA, koja je nametnuta za dvanaest novih nezavisnih afričkih država. Za malijskog predsjednika, koji je bio naklonjen više socijalističkoj privredi, bilo je jasno da je nastavak kolonizacijskog pakta sa Francuskom zamka, a teret za razvoj zemlje.
19. novembra 1968. godine, Keita će, poput Olympia, biti žrtva državnog udara koji će izvršiti još jedan bivši francuski legionar, komandant Moussa Traoré.
Ustvari, u tom turbulentnom periodu, od afričke borbe da oslobodi sebe od evropske kolonizacije, Francuska je više puta koristila mnoge bivše legionare za obavljanje državnih udara protiv predsjednika koje je izabrao njihov vlastiti narod:
– 1. januara 1966. godine, Jean-Bedel Bokassa, bivši pripadnik francuske Legije stranaca, vrši državni udar protiv Davida Dackoa, prvog predsjednika Centralnoafričke Republike.
– 3. januara 1966. godine, Maurice Yaméogo, prvi predsjednik Republike Gornja Volta, koja se sada zove Burkina Faso, bio je žrtva državnog udara koji je izveo Aboubacar Sangoulé Lamizana, bivši francuski legionar koji se borio s francuskim trupama u Indoneziji i Alžiru protiv nezavisnosti ove zemlje.
– 26. oktobra 1972. godine, Mathieu Kérékou, koji je bio čuvar Hubert Mage, prvog predsjednika Republike Benin, i koji je u periodu od 1968. do 1970. godine završio francuske vojne škole, izvršio je državni udar protiv predsjednika.
Ustvari, u posljednjih pedeset godina, ukupno šezdeset sedam državnih udara dogodilo se u dvadeset šest zemalja u Africi, a šesnaest od tih zemalja su bivše francuske kolonije, što znači da se 61% državnih udara dogodilo u nekadašnjim francuskim kolonijama u Africi.
Kao što ovi brojevi pokazuju, Francuska je prilično očajna, ali odlučna da zadrži snažan utjecaj na svoje bivše kolonije, bez obzira na troškove i bez obzira posljedice.
U martu 2008. godine, bivši francuski predsjednik Jacques Chirac rekao je: “Bez Afrike, Francuska će skliznuti u rang zemalja trećeg svijeta.”
Chiracov prethodnik François Mitterand, još 1957. godine, rekao je da “bez Afrike, Francuska neće imati historiju u 21. vijeku”.
U ovom trenutku dok pišem ovaj članak, četrnaest afričkih zemalja su Francuskoj, kroz kolonijalni pakt, dužne dati 85% od svojih stranih rezervi i to u Centralnu banku Francuske koja je pod kontrolom francuskog ministarstva finansija. Do sada, 2015. godine, Togo i oko trinaest drugih afričkih zemalja i dalje će morati plaćati kolonijalne dugove Francuskoj. Afrički lideri koji su to odbili su ili ubijeni ili su žrtve državnog udara. Oni koji su se potčinili zahtjevima Francuske podržani su i nagrađeni raskošnim načinom života, dok u isto vrijeme njihovo stanovništvo umire od gladi.
To je tako zao sistem da ga je čak osudila Evropska unija, ali Francuska ne želi da izađe iz tog kolonijalnog sistema koji iz godine u godinu u riznice Francuske donosi oko pet stotina milijardi dolara od Afrike.
Mi često optužujemo afričke lidere za korupciju i služenje zapadnim nacijama i njihovim interesima, ali postoji jasno objašnjenje za takvo ponašanje. Oni se ponašaju tako jer se boje da će biti ubijeni ili postati žrtve državnog udara. Oni žele moćan narod da ih podrži u slučaju agresije ili nevolje. Ali, za razliku od prijateljske zaštite nacije, zapadna zaštita često se nudi samo u zamjenu da ovi lideri ne služe svoj narod ili ne zastupaju interese naroda.
Afrički bi lideri radili u interesu svoga naroda da ih kolonijalna Francuska nije stalno progonila i vršila razne vrste pritisaka.
Godine 1958., uplašen posljedicama izbora za nezavisnost od Francuske, Leopold Sédar Senghor izjavio je: “Izbor senegalskih ljudi jeste nezavisnost; oni žele da s Francuskom održe samo prijateljske veze, i to nije sporno.”
Od tada je Francuska za svoje kolonije prihvatila samo “nezavisnost na papiru”, ali je potpisan obavezujući “sporazum o saradnji” u kojem je detaljno razrađena priroda odnosa s Francuskom, a naročito u domenu korištenja francuske kolonijalne valute (franka), primjene francuskog obrazovnog sistema i zahtjeva za francuskom vojnom i komercijalnom prednošću.
Ispod su glavne komponente Kolonizacijskog pakta iz 1950. godine:
1. Kolonijalni dug u korist francuske kolonizacije
Sve novonastale “nezavisne” države trebaju platiti za infrastrukturu koju je izgradila Francuska u zemlji tokom kolonizacije.
2. Automatsko uzimanje nacionalnih rezervi
Sve zemlje bivše kolonije trebaju deponirati svoje monetarne rezerve u Francusku centralnu banku. Usput rečeno, danas je gruba procjena da Francuska ima najmanje pet stotina milijardi američkih dolara od afričkih zemalja, a afričke zemlje nemaju nikakav pristup tom novcu, iako je to njihov novac.
3. Pravo na kupnju i korištenje bilo kojeg prirodnog resursa
Francuska ima ekskluzivno pravo na bilo koji prirodni resurs koji se otkrije na teritoriji tih bivših kolonija. Te zemlje mogu to koristiti tek onda ako Francuska kaže da ih to ne zanima.
4. Prioritet se daje francuskim firmama i interesima
Sve države bivše kolonije po ovom sporazumu moraju dati prednost francuskim firmama, prije svojih domaćih.
5. Ekskluzivno pravo na dostavu oružja i obuku vojske
Po ovoj tački sporazuma, svi koji žele imati neki vojni čin u vojsci svojih zemalja, moraju prvo proći obuku u Francuskoj. Na ovaj način Francuska ima na desetine hiljada izdajnika u svakoj zemlji koji će na komandu Pariza izvršiti državni udar, ako zatreba.
6. Pravo Francuske da vojno interveniše i pošalje svoju vojsku da zaštiti svoje interese.
Dakle, kad god Francuska osjeti da joj prijeti opasnost, samo lagano izvrši agresiju na tu zemlju i okupira je, što smo nedavno mogli vidjeti na primjeru Malija.
7. Obaveza da francuski bude službeni jezik svih tih zemalja, kao i jezik obrazovanja.
8. Obaveza da se koristi francuski kolonijalni novac (FCFA).
9. Obaveza da se Francuskoj šalje godišnji izvještaj o finansijskom stanju u svakoj toj državi.
10. Zabrana ulaska u vojni savez sa bilo kojom zemljom, osim sa Francuskom.
11. Obaveza savezništva sa Francuskom u slučaju rata.
Zamislite da četiri stotine i pedeset francuskih vojnika na Obali Slonovače kontrolira dvadeset miliona stanovnika te države.
Haiti je, u periodu od 1804. do 1947. godine, platio Francuskoj oko dvadeset jednu milijardu američkih dolara kao odštetu što su svojom nezavisnošću navodno poremetili trgovinu robovima.
Ove jadne, gladne i napaćene afričke zemlje plaćaju ovaj porez već pedeset godina, a možda ih čeka još stotinu godina plaćanja, gladi i jada. Da im Allah olakša! 

Print Friendly  Francuska neokolonizacija u 21. stoljeću (šokantno!) pf button both



X